بازم ماه اسفند اومد و حال و هوای مناطق

خدایا یعنی میشه امسالم با بجه های ریحانه النبی بریم جنوب؟؟؟؟؟؟

چند ماهیه که دیگه حاله نوشتن ندارم دلم بدجوری هوایی شده...مخصوصا با این برنامه های تلویزیون و

 تصاویری که از راهیان نور نشون میده هر بار کلی اشک میریزم...ای کاش میشد برم اونجا و دیگه هیچ

وقت برنگردم...دوست دارم اونجا بمونم و هر روز دم غروب به خاک شلمچه زل بزنم و رازهای اون خاک

آسمونی رو کشف کنم...دوست دارم ظهرا توی هویزه باشم و دهلاویه و سعی کنم که هر روز بیشتر از

قبل حال اونجارو درک کنم...دوست دارم اینقدر روی رملهای فکه قدم بزنم تا از رمز و راز این خاک عجیب

سر در بیارم...اونجا همه چیز فرق میکنه...اونجا شهدا با آدم حرف میزنن /خاطره میگن/نه فقط شهدا

اونجا همه چیز با آدم حرف میزنه ساختمونای دوکوهه حسینیه ی شلمچه قبرهای ۷۲ شهید مظلوم

هویزه پرچمهای طلائیه خروش اروند خلاصه همه چیز اونجا جون داره هم شهیدا زنده اند هم خاک و حتی

 سنگ ریزه های مناطق...

ای کاش هر کی تا حالا نرفته امسال برای یک بارم که شده بره مطمئن باشه که آخرین بارش

 نخواهد بود...خاک اونجا آدم و میگیره...

اصلا اونجا به معنیه واقعی آسمان خاکیه